Bir İdam Mahkumunun Son Günü

Editör İncelemesi

Bu kitap, bir suçluyu aklama çabası değil; ne yapmış olursa olsun nefes alan, korkan, geride bir çocuk bırakan bir insanın "öleceği saati bilerek beklemesinin" yarattığı o tarif edilemez çaresizliği iliklerimize kadar hissettiren bir vicdan çığlığı. Hugo, mahkûmun ne suç işlediğini bilerek gizler; çünkü amacı bizi suça değil, devlet eliyle planlanan soğukkanlı bir cinayete ve bunu bir panayır gibi alkışlayan kalabalıkların merhamet yoksunluğuna odaklamaktır. En çok da minik kızı Marie'nin karşısında durup onu tanıyamadığı o birkaç satır insanın boğazını düğümler; çünkü orada sadece bir beden değil, bir baba, bir hafıza ve bir hayat yok edilmektedir. Kurgusal bir metinden çok daha fazlası olan bu kısa roman, okuruna şunu çok yalın ve içten bir şekilde fısıldar: İntikam ile adalet arasındaki çizgi kaybolduğunda, insanlık da kendi celladına dönüşür.